شادروان غلام رضا تختی در تاریخ ۵ شهریور ۱۳۰۹ در شهر تهران متولد شد و در تاریخ ۱۷ دی ۱۳۴۶ از دنیا رفت. وی مشهور به لقب «جهان پهلوان» است که به خاطر سال‌ها ورزش قهرمانی در رشته کشتی و کسب افتخارات فراوان برای وی انتخاب شد. او عضو شورای مرکزی جبهه ملی ایران و یکی از فعالان سیاسی زمان پهلوی بود.

به گزارش مفدا بهشتی- غلام‌رضا تختی در جنوب تهران متولد شد. «رجب خان» (پدر تختی) متولد ۱۲۷۵در محله دروازه¬ی غار تهران و مادرش از خانواده¬ی سنتی تهران بود. با تبدیل شدن وی به یک «قهرمان ملی»، گاه داستان‌هایی درباره او گفته می‌شود که لزوماً صحت تاریخی ندارند. 
تختی کشتی باستانی را در سال ۱۳۲۴ در زورخانه پهلوان سید علی آغاز کرد. او در سال ۱۳۲۹ در ۲۰ سالگی به عضویت باشگاه پولاد درآمد و به صورت حرفه‌ای زیر نظر حبیب‌الله بلورکشتی آزاد را برای شرکت در مسابقات قهرمانی آغاز کرد و در همان سال نخستین قهرمانی کشور خود را کسب کرد. تختی در رقابت‌های قهرمانی کشور طی سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۸ هشت بار قهرمان کشور شد.
تختی در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن به همراه امام علی حبیبی نخستین مدال‌های طلای تاریخ ورزش ایران در بازی‌های المپیک را کسب کرد. او با یک مدال طلا و دو مدال نقره المپیک، دو طلا و دو نقره قهرمانی جهان و یک طلای بازی‌های آسیایی در فهرست برترین‌های قرن فیلا در جایگاه سیزدهم قرار دارد. 
وی یکی از سه کشتی‌گیر ایرانی (در کنار امام علی حبیبی و عبدالله موحد) است که تصویر آن‌ها در تالار افتخارات فیلا نصب شده ‌است.
در ایران از تختی به عنوان «جهان‌پهلوان» یاد می‌شود. کتاب‌های زیادی در وصف او تألیف شده ‌است، فیلمی سینمایی در مورد وی ساخته شده، حتی تندیسی از وی ساخته شده و در میدان تجریش در شهر تهران نصب شده‌است. به افتخار او هر ساله به بهترین کشتی‌گیران ایران «جایزه غلام‌رضا تختی» اهدا می‌شود.
 در فرهنگ ورزشی ایران، برخی وی را نماد پهلوانی می‌دانند. کشتی گیرانی بودند که بیشتر از وی مدال آوردند اما برای مردم ایران او تجسم مفهوم جوان مرد در تاریخ و فرهنگ ایران بود در او ویژگی هایی هم چون بخشندگی، مهربانی، جوان مردی و حفظ فاصله از قدرت مندان و توجه و دلجویی از فقرا را می‌دیدند.
او از برندگان اولین مدال‌های بین‌المللی تاریخ کشتی  و به همراه امام‌علی حبیبی نخستین مدال‌های طلای تاریخ ورزش ایران در المپیک را کسب کردند.
تختی از چهره‌های مشهور فرهنگ عامه ایرانیان است. او هم چنین فعال سیاسی و عضو شورای مرکزی جبهه ملی ایران بود. پس از رخداد زمین‌لرزه ۱۳۴۱ بویین‌زهرا که ده‌ها هزار کشته و مجروح در پی داشت فعالیت‌های او و تنی چند از پهلوانان برای امداد رسانی به زلزله زدگان؛ موجی از شور و وحدت ملی در ایران برانگیخت و کمک‌های فراوانی برای آسیب دیدگان ارسال شد.
یکی از مکان هایی که تختی همیشه می‌رفت، گل‌فروشی رز نزدیک چهارراه تخت‌جمشید(طالقانی کنونی) بود. این گل‌فروشی هنوز هم هست. تختی گل‌های باغچه خانه‌اش را می‌چید و دسته می‌کرد و می‌برد گل‌فروشی رز که فروش برود. اما هربار که گذرش به آن‌جا می‌افتاد، مردم دور و برش را می‌گرفتند و با او گرم حرف زدن می‌شدند. تختی هم می‌خواست مهربانی آن‌ها را جبران کند. همین بود که از ده‌تا دسته گل، یک دسته هم به گل‌فروشی نمی‌رسید.
سرانجام تختی در ۱۷ دی ۱۳۴۶ در اتاقش در هتل آتلانتیک تهران درگذشت. او دو روز قبل از مرگش یعنی ۱۵ دی،  وصیت‌نامه‌اش را در دفترخانه اسناد رسمی شماره ۲۰۲ تحت شماره ۳۴۲۸ و با تعیین کاظم حسیبی به عنوان سرپرست فرزندش بابک (که تنها ۴ ماه داشت)؛ به ثبت رسانده بود.
قبر شادروان تختی در ابن بابویه شهر ری واقع شده ‌است.
«روحش شاد و پرفروغ»