در چشم انگورهای من، نشان مظلومیتت پیداست. کوچه‏ های توس، آخرین گام‏های مقدست را به مویه نشسته است.

تو صدای غریب خراسانی در هیاهوی بی‏سرانجام فریادها و پچ پچ‏ه ها، آن نخل تناوری که شاخه‏ های ابدی‏ات را خزانی نیست. خیابان‏های نور، به گلدسته‏ های به خورشید رسیده‏ات ختم می‏ شوند.

تو آرامش دل‏های زخمی و بی‏قراری هستی که طنین ناله‏ هایشان، در جان ضریحت می‏پیچد. از آن سوی آبی‏ها نگاهمان کن؛ که سخت آرزومند توایم و نیازمند. 

زمین، ریشه علوی‏ ات را بر خویش می ‏بالد. آسمان، شاخه‏ های هاشمی‏ ات را به تحسین، ستاره می ‏پاشد ای آن‏که ابهتت، تار و پودمان را به سکوت می‏ خواند؛ ای آن‏که زمزمه نامت، وسیعمان می ‏کند، باران کرامتت را بر ما بگستران تا از تشویش این همه، در دور دست آرامش ساکن شویم.

ما را بخوان به بلندای افق دریایی‏ ات و از انزوای این همه تاریکی، رهایمان کن.