به گزارش مفدا بهشتی- بسیج حنجره ‏ای ست سوزان برای سرودن حماسه ‏های سترگ و خورشیدی ست تابناک برای شب ‏های سرد،  تاریک و وحشت ‏زا.
بسیج سپاهی ست مسلّح به ایمان و مجهّز به عشق و ریسمانی ست برای بالا رفتن از شانه‏ های خیس آسمان.
بسیج لشگر حسین مظلوم است در روز عاشورا و رگبار اللّه‏ اکبر و فریاد تکبیرها.
بسیج میعادگاهی ست برای کبوتران سرخ دلی که دل‏ هایشان برای پرواز در اوج می‏ تپد و بسیجی همان کبوتر سرخ دل است.
بسیجی چکیده عشق است و نماد غیرت. سمبل تعصب است و پاسدار مکتب.
بسیجیان، سرو قامتانی هستند که سرو در توصیف عظمتشان خمید و دریادلانی که دریا برای تفهیم وسعتشان خشکید. پروانه صفتانی که شمع از سوز و جمالشان آب شد، غیرتمندانی که کوه از هیبت غیرتشان فرو ریخت و طلایه‏ دارانی که حق در سیمایشان متجلّی است.
چه خالصانه جان در کف می‏ نهند و چه عاشقانه زندگی را در طبق اخلاص.
مگر جز این است که همه ی رنگ‏ ها، در حضور سبز و عشق سرخ و رویِ سفید و نگاه آبی بسیجی خود را می‏ بازد و همه ی فریادها از هیبت نام بسیج، در گلو خشک می‏ شوند؟!
مگر جز این است که سر مردان حق‏گو پیش غیر و آشنا بالاست.
بسیج! همه ی مظلومان ایران با نام تو آشنایند و همه ی مردم این مرز و بوم وام‏دار تواند.
تو دریای خروشانی از قدرت، بخروش که پناه مستضعفانی و امید محرومان!
تو پایه‏ های استوار سرزمین پهناورمان هستی، برپا باش که تو تکیه‏ گاه شانه‏ های خسته ی مظلومانی! تو همان «بسیجیده رزم با ترجمانِ» فردوسی و «نبرد آزمای ایران سپاهِ» نظامی هستی و ما همه ی تلاش‏ هایت را در راه عمران، آبادی، امنیت و آزادی کشور اسلامی‏مان به قدمت هزاران بهار، ارج می‏ نهیم، که این همه شکوه و عظمت و این همه مردانگی و غیرت را چگونه ببینیم و چگونه پاس نداریم، ای بسیجی سلحشور!
تو سینه‏ ای وسیع‏تر از اقیانوس داری. شانه‏ های سترگت تابِ تحمّل تمامِ مظلومیت‏ های تاریخ و محرومیت‏ هایِ مظلومانه را دارد. در صنوبرِ قلبت هر لحظه جوانه‏ های ایمان می‏ شکفد و در تاریخِ توفان‏ خیز سرزمینمان هر لحظه شکوه شان حماسه می‏ آفریند. تو فاتحِ دروازه‏ های حقیقت و فاطر کاخ‏ های خیالی هستی.
و هرگز فراموش نمی‏ کنیم که چگونه با دست توانا و پای پویای تو به اوج رسیدیم.
و هرگز فراموش نمی‏ کنیم ایستادن بدون سپرت را در برابر دنیای دون استکبار.
ما و همه مظلومانِ میهن همیشه یاور توایم، ای پایمرد صحنه‏ های ستُرگ، ای بسیجی!