به گزارش روابط عمومی معاونت دانشجویی و فرهنگی دانشگاه، محمد مهدی نجفی دانشجوی رشته علوم آزمایشگاهی سال ۱۳۹۴ دانشگاه، دبیر اسبق کانون فیلم و عکس و رتبه ۴ کارشناسی ارشد سینما است. روز سینما بهانه ای شد تا با این دانشجوی فعال فرهنگی گفتگویی کوتاه داشته باشیم که در ادامه نظر شما را به خواندن این مصاحبه جذاب جلب می کنیم.

 

به عنوان اولین سوال بفرمایید فعالیت شما در کانون ها آیا بر آینده و زندگی شما اثرات مفید داشته است؟

به نظر من مهم‌ترین فایده‌ی هر جمعی، چه ورکشاپ، چه تشکیلات و چه کلاس درس، وجود زمینه‌ای برای پیدا کردن دوست و همراه است. استاد عزیزم جلال تهرانی هم در مورد کلاس‌های خودشان همین نظر را داشتند، اینکه آنچه در آخر برای شما می ماند پیوندها و دوستانی است که در این جمع‌ها ایجاد شده است.

ماندگارترین خاطره شما از کانون ها چه بوده است؟

بهترین خاطره‌ی من از کانون‌ها به همان روزهای اول سال ۹۴ بر می گردد که با ورودی‌های سال ۹۱ آشنا شدم و یکی از بهترینِ این دوستی‌ها ایجاد شد که خودم را مدیون این عزیز می دانم.

اگر توصیه ای برای دانشجویان دانشگاه دارید بفرمایید.

من نمی توانم توصیه‌ای به کسی داشته باشم، ولی دوست دارم یک ایده را با شما به اشتراک بگذارم.
پیتر بروک در کتاب «رازی در میان نیست» از حریم امن حرف می زند و این بحث را تا جایی پیش می برد که می گوید من حتی گاهی ده دقیقه قبل از اجرا تغییراتی در نمایش ایجاد می کنم. آقای بروک حریم امن و چارچوب معین را مانعی برای پیشروی می داند، پس شاید بد نباشد گاهی دست به کارهای ترسناک بزنیم تا امنیت‌ ذهنی‌ای که برای خودمان ساختیم را بر هم بزنیم.

صحبت پایانی اگر دارید بفرمایید.

تجربه‌ی شخصی من در این چند سال این بوده که باید بدانیم چرا در یک جمع حضور پیدا کردیم، این جمع می تواند یک دوره آموزشی باشد یا تشکیلاتی مثل کانون‌های فرهنگی. ندانستن این چرایی باعث می شود در سال‌های آینده با بررسی تصمیماتمان با حسرت و پشیمانی مواجه بشویم. حالا این پشیمانی می تواند ناشی از بهره نبردن از محیطی باشد که در آن قرار داشتیم و یا انتخاب جمع اشتباه.