• به عنوان اولین سوال رشته ای که برای شرکت در ‌مسابقات برگزیدید را معرفی ‌و علت انتخاب، میزان مطالعه و مهارت قبلی در ‌آن را شرح دهید؟

از زمانی که خواندن یاد گرفتم شیفته قصه ها بودم. افسانه های ملل می خواندم یا رمان های علمی تخیلی. به مرور علاقه مند شدم به ادبیات فارسی معاصر، از داستان کوتاه گرفته تا نیمه بلند و بلند و رمان. صادق چوبک، جمالزاده، آل احمد، محمود دولت آبادی، ساعدی، معروفی و نویسنده های دیگری که شاید اسمشان الان خاطرم نباشد. تصورم این هست که این علاقه به خاطر ماهیت بصری آن نوشته ها بوده. عجیب هم هست اما جوهر بی جون کلمه ها روی کاغذ می توانند جاهایی کارهایی کنند که تو بتوانی جزییات صورت شخصیت ها را هم ببینی بدون اینکه عکسی ازشان دیده باشی. یکی از ویژگی های مشترک فیلمنامه ها هم همین است. به یاد دارم که اولین آشنایی ام با فیلم نامه نویسی، برش چند صفحه ای از فیلمنامه "بچه های آسمان" در کتاب ادبیات دوم دبیرستان بود. بعد از آن فیلم و فیلمنامه های بیشتری دیدم و خواندم. ترغیب شدم که خودم هم بنویسم. بنابراین حدود 4-3 تا کتاب در مورد خود فیلمنامه نوشتن خواندم اما تصورم این هست که تأثیر ناخودآگاه خواندن همان قصه و داستان های قدیمی به مراتب بیشتر بوده. به مرور کارهایم بهتر شدند، کار دومم از کار اولم و کار سومم از کار دومم بهتر بود. دوست داشتم بدانم از نظر متخصص های این رشته چطور به نظر می آیم، به همین علت در جشنواره ها شرکت می کردم.

• با وجود درس‌های سنگین، امتحانات و سایر‌ مسائل زندگی، سخت نبود؟ چطور‌ زمان را مدیریت می کردید؟

بله صد در صد. کار مشکلی است. فیلمنامه نویسی خیلی وقت گیرتر از آن چیزی هست که به نظر می آید. حتی اگر تمام جزییات قصه را هم داخل ذهنتان داشته باشید، باز چند هفته برای نگارش و پیاده کردن آن نیاز دارید.  برای من معمولاً طرح کلی کار به مرور زمان وقتی در ترافیک یا در حال کارهای دیگر هستم کم کم شکل می گیرد و وقتی به یک درصد بلوغ نسبی رسید، نگارش آن را آغاز می کنم. بالاخره از 24 ساعت شبانه روز محض تنوع هم که شده می شود برای این کار چند ساعت در نظر گرفت. البته من چون علاقه ای به حضور در شبکه های مجازی ندارم، وقت زیادتری نسبت به دیگر افراد برای این قبیل کارها پیدا می کنم.

• پیشنهاد شما برای شرکت حداکثری دانشجویان در این گونه جشنواره ها و فعالیت های فرهنگی‌ درکنار درس خواندن چیست و چگونه می توان آمار‌ مقام آوران در ‌این رشته ها را افزایش داد؟

 

من به نوبه خود مایل هستم در این هرج و مرج ارتباطات که هرکس برای خودش یک منتقد یا تحلیلگر به حساب می آید به جای آن که عقاید و افکارم را از داخل تریبون وبلاگ یا اکانت های سوشیال مدیا پست کنم در قالب یک مدیای هنری یا ادبی این کار را انجام دهم. قطعاً زمان بیشتری نمی گیرد، ارزش آن ابداً قابل مقایسه نیست و صد البته ماندگاری بیشتری نیز دارد.

 

خبرنگار: فرناز الهویی

عضو پایگاه اطلاع رسانی مفدابهشتی