و در این بین شاهد روزهای خدایی هستیم، همچون 17 شهریور 57.هفدهم شهریور دستاوردی بود که با مشق مجاهدت‌ و رشادت‌ ماندگار گشت و از اینرو ست که از آن به عنوان کربلایی دیگر یاد می کنند.

در جمعه سیاه، میدان شهدا تهران به خون جمع کثیری از مردم مظلوم، مؤمن و خداجوی ایرانی گلگون شد تا میدان شهدا نام بگیرد.این روز مانند واقعه عاشورا درخششی ماندگار و قیامی فراموش‌ نشدنی بود که هیچ‌گاه از دیدگان حق‌طلب ملت بزرگ ایران و ملت‌های آزاده و مسلمان جهان پنهان نمی ماند.
هرچند که شاید خیلی از هم نسلان و همسالان من، این روز و مانند این روزها را ندیده باشند، اما برادران و فرزندان شهدای میدان ژاله را در میدان نبرد حق علیه باطل، در طول سال های دفاع مقدس دیده ایم. آنها که در مسیر عزت و مردانگی، در راه نفی پذیرش هرگونه ظلم و استکبار، جان شیرین در دست گرفتند و با دست خالی به میدان پیکار و نبرد کوچ کردند.
چمران ها، صیادها، همت ها، باکری ها، زین الدین ها، کاظمی ها، سلیمانی ها و ... ذخایر گرانبهایی از یادگاران همان شهدای میدان ژاله اند که در جایی دیگر، اما با هدفی مشترک، خون خود را برای آبیاری شجره طیبه انقلاب تقدیم حضرت دوست نمودند و با بلوغ عقل در اوج جنون رقصیده اند.
در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
ضمن گرامیداشت یاد و خاطره چهل و دومین سالگرد شهدای گرانقدر یوم‌الله هفدهم شهریور، به روان پاک و مطهر تمامی شهدا، مخصوصا شهیدان میدان شهدا، سلام و درود و تهنیت فرستاده و به مقام شامخ و رفیع آنان ادای احترام می‌کنیم چرا که زنده نگاه داشتن این ایام و خاطرات آن دوران، بیمه‌کننده انقلاب و ضامن حیات و بقاء نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران خواهد بود.

ان شاءالله
سیدابراهیم هاشم ورزی
سرپرست مدیریت امور فرهنگی و فوق برنامه دانشگاه