به نوبهار جهان تازه گشت و خرم گشت

درخت سبز عَلَم گشت و خاک مُعلَم گشت

کسرایی

در واپسین روزهای سال هنگامی که بلبل می خواند و باد رقصان در لابه لای شاخه های تازه جان گرفته خودنمایی می کند

مادر طبیعت به انتظار جوانه ای نشسته است...

به انتظار نهالی که منشا صرف فعل زیستن است...

می کاریم‌...همه با هم...

نهال علم و دانش را

نهال دوستی و راستی را

نهال عشق و آشتی را

همه با هم...

نهال آن شهید زنده را می کاریم که سالیان نه بسی دور به اقتدارش بنازیم...

بهشتی خود را بهشتی کنیم سبز که سایه ی درختانش، تا سالیان دور مامن گاه فرزندانش باشد