به گزارش مفدابهشتی- سیزدهم رجب سال سی‌ام عام الفیل، فرزند کعبه چشم به جهان گشود. نخستین مسلمان پس از پیامبر، جان نثار پیامبر در شب هجرت مبدأ تاریخ مسلمانی، دارنده‌ی ذوالفقار، همسر فاطمه (س)، کاتب قرآن، مأمور شکستن بت‌های درون مکه پس از فتح آن، برکننده‌ی در خیبر، برادر و وارث پیامبر(ص) در ادامه‌ی رهبری امت مسلمان گوشه‌ای از جایگاه والای حضرت علی (ع) است. سخنوری که جمله‌های کوتاهش بر سر زبان دوست و دشمن بود و اخلاص‌اش در رفتار و گفتار زبان‌زد خاص و عام.

 

روز پدر ایرانی، به نام آن کسی نام‌گذاری شد، که نه‌تنها پدری نمونه برای فرزندان خود بود و از خانه‌اش هر که برون آمد، نام‌دار و یگانه‌ی زمان و مکان شد، که پدر تمامیِ کسانی بود که مهر پدر ندیده بودند و در دوره‌ی حضور ایشان می‌زیستند.

 

این ویژگیِ بارز امام اول شیعیان جهان، درسی‌ست برای تکرار شدن و نمونه‌ی امروزی یافتن. همان‌گونه که پدر خانواده نقشی عمیق و اثرگذار در آینده‌ی فرزندان خواهد داشت، پدر فرزندانی بودن که مهر پدری را درک نکرده، یا از آن محروم شده‌اند، تأثیری ژرف‌تر و ماندگار در خانواده‌ی بزرگ جامعه می‌گذارد.

 

نام‌گذاری این روز به نام روز پدر، البته منشأ بسیاری برکت‌ها خواهد بود اگر علی‌وار زیستن امروزی شود و پاس‌داری از این خصلت سرسلسله‌ی ولایت مکرر گردد.

 

 کدخبرنگار: 110215