محمدعلی جمال‌زاده داستان‌نویس، روزنامه‌نگار، مترجم، منتقد ادبی، پژوهشگر، فعال سیاسی در دوران ‏مشروطیت و پدر داستان‌نویسی نو و آغازگر سبک واقع‌گرایی در ادبیات معاصر ایران است. او در ۲۳دی ‏‏۱۲۷۰در اصفهان چشم به جهان گشود.

به گزارش مفدابهشتی- جمال‌زاده ادبیات را به میان مردم آورد و زندگی و دغدغه آنان را موضوع نوشته‌هایش ‏کرد. قصه‌ها، اصطلاحات عامیانه و مَثَل‌های زبان‌زد مردم بن‌مایه‌ی داستان‌های جمال‌زاده را تشکیل می‌دهد؛ ‏زبانش، زبان مردم است و کوشیده با لحنی طنزآمیز و طعنی حزن‌انگیز خُلقیات ناپسند ایرانیان را در روزگار ‏خود آشکار سازد. او با بهره‌بردن از شیوه‌ی محاوره و استفاده از اصطلاحات و تعبیرها، سبک ادبی جدیدی را ‏خلق کرد که بر کارِ نویسندگان پس از خود مؤثر افتاد. ‏
جمال‌زاده نویسنده‌ی پرکاری بود. افزون علاوه‌ بر داستان‌نویسی، آفریده‌های ارزشمندی نیز در حوزه‌ی تاریخ ‏ایران، ادبیات، مسایل اقتصادی، سیاسی و اجتماعی ایران دارد.‏
‏ وی با داستان کوتاه «فارسی شکر است» قدم به دنیای داستان‌نویسی گذاشت. نخستین مجموعه‌ داستان‌ کوتاه ‏او «یکی بود و یکی نبود» در سال۱۳۰۰در برلین به‌چاپ رسید. کتابی که به‌ اعتقاد بسیاری، راه نوشتنِ ‏داستان‌کوتاه به ‌سبک جدید را باز کرد. داستان‌های او طنزی تلخ دارد که با آن، معایب و خصلت‌های ناپسند ‏ایرانیان را برشمرده و آن را عمده‌ترین مانع در مسیر پیشرفت آنان دانسته‌است.‏
‏«فارسی شکر است»، «دارالمجانین»، «سر و ته یک کرباس» و «تلخ و شیرین» از مشهورترین آثار او در ‏حوزه‌ی ادبیات داستانی‌ست. «تاریخ روابط روس با ایران»، «پندنامه‌ی سعدی» (گلستان نیک‌بختی»، «قصه ‏قصه‌ها»، «بانگ نای»، «فرهنگ لغات عوامانه»، «طریقه‌ی نویسندگی و داستان‌سرایی»، «سرگذشت حاجی‌بابای ‏اصفهانی» و «اندک آشنایی با حافظ» از آثار دیگر او در زمینه‌ی تاریخ، سیاست و ادبیات به‌شمار می‌رود.‏
جمال‌زاده در ۱۶آبان ۱۳۷۶در یکی از خانه‌های سالمندان شهر ژنو راهی دیار ابدی شد. او طی شش دهه، ‏هفت رمان و هشت مجموعه داستان، شامل ششصدوشش داستان کوتاه به‌یادگار گذاشت. «گنج شایگان» ‏نخستین اثرش است که به‌سال۱۹۱۷م. در برلین منتشر و موجب نام‌آوری او شد. حضورش در جمع برلینی‌ها ‏و آموختن از آن‌ها امکان چاپ نخستین آثار داستانی را نیز فراهم کرد. جمال‌زاده طی زندگی در برلین، ‏روزنامه‌نگاری فعال است و پس از تعطیلی مجله کاوه، مقالاتی برای «نامه‌ی فرهنگستان» نوشت. نشریه‌ی ‏فنی-‌ادبیِ علم‌وهنر نیز با مدیریت او تا هفت شماره منتشر شد.‏