در آغاز خود را به همین سادگی معرفی می کند: من سید علی انجو هستم. از کودکی در مسابقات قرآنِ آموزش و پرورش شرکت می کردم. چند مقام کشوری هم در مسابقات اذان و قرآن دانش آموزی و  بعد از آن در وزارت بهداشت داشته ام که همه لطف خدا بوده ست.

دکتر انجو کوتاه و کامل انگیزه اش درباره شرکت در این مسابقات و جشنواره ها را، تشویق برخی دوستانش عنوان کرد و گفت که مدت ها بود در مسابقات شرکت نمی کرد تا این که در سال ۱۳۹۴ با لطف و تشویق برخی از دوستان تصمیم گرفت دوباره شرکت کند.

عضو هیأت علمی دانشگاه که سابقه چندین بار حضور در جشنواره های قرآنی را دارد، در ادامه اشاره کرد که  در سال های 1395 و 1396 به ترتیب در مرحله کشوری مشهد و شیراز رتبه دوم ترتیل اعضای هیأت علمی دانشگاه های علوم پزشکی کشور را کسب کرده است. در سال ۱۳۹۶ نیز در بخش شعر کلاسیک جشنواره قرآن و عترت با غزلی که سروده بود شرکت کرده که در آن سال مقام اول وزارت بهداشت نصیبش شده است.

استادیار دانشگاه در مورد چگونگی نشر فرهنگ قرآن در دانشگاه گفت: تلاوت قرآن هنر و ذوق است. مقدمات است. آدم ها احساس و خِرد دارند و اگر مطلب خردمندانه با هنرمندی عجین شود و بتواند احساسات را هم با خود همراه کند می تواند زمینه ساز و بستر مناسبی برای فهمِ متنِ خردمندانه باشد.

او افزود: هنر لازم است تا کلام خداوند متعال شنیده شود اما همه چیز در همین مرحله ی هنر به اتمام و پایان نمی رسد. هنر و زیبایی انس می آفریند و انس تدبّر را به همراه می آورد و مهم ترین و سخت ترین مرحله عمل است و متخلق شدن به اخلاق که غایتِ ارسالِ رسل و انزال کتب بوده است.

وی در ادامه گفت: جاذبه های هنری تلاوت قرآن می تواند باعث جذب افراد و در نتیجه گسترش فرهنگ قرآنی شود. سعدی علیه الرحمه می گوید: «ناخوش آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحب دلی برو بگذشت. گفت تورا مشاهره چندست؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمت خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهر خدای می‌خوانم. گفت : از بهر خدا مخوان.» برخی از اعمال و رفتار ما بسیار ناخوشایندتر از آوازِ آن مرد است که سعدی گفت. من اگر بی اخلاقی کنم و خلاف قانون عمل کنم و در عین حال قاری قرآن هم باشم بهتر است نباشم. امیدوارم اگر باعث گسترش فرهنگ قرآنی نیستم، رونق مسلمانی را هم نبرم. سعدی در پایان همان حکایت این چنین افزوده است که: «گر تو قرآن برین نمط خوانی/ ببری رونق مسلمانی.»

این عضو هیأت علمی گروه اخلاق پزشکی دانشگاه به تاثیر مسابقات و جشنواره های قرآنی در نشر فرهنگ قرآنی در جامعه دانشگاهی هم اشاره ای کرد و ابراز کرد که  برگزاری این گونه جشنواره ها می تواند مفید باشد اگر زیاده خرجی نکنند و اسراف و تبذیر در برگزاری مسابقه انجام نشود. او در همین راستا اظهار کرد: برگزارکنندگان گرامی در سطح وزارتخانه باید بدانند که در بیمارستان های ما مردمِ کمتر برخوردار چه مشکلاتی دارند. من مریض داشتم که تا فهمید باید سونوگرافی کند گره بر ابرویش نشست و آشوبی در دلش به راه افتاد. برگزارکنندگان باید بدانند پول وزارت بهداشت و درمان چگونه پولی است و در مصرف آن نهایت دقت را داشته باشند. البته مفهوم عرض من این نیست که از فردا مسابقات را تعطیل کنند و پولی به مریض بیچاره هم نرسد. بلکه عرض من دقت و وسواس در هزینه کرد است. امسال به نظرم این دقت ها بیشتر بود.

دکتر انجو در ادامه این گفت و گو، انتقادی هم به این جشنواره داشت با این محور که محل اسکان استادان، دانشجویان و کارکنان در این جشنواره فضاهای مجزایی بود. وی در همین راستا گفت: نمی دانم این هم یک نگاه است، اما من ترجیح می دادم همه ی آقایان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی چه دانشجو، چه کارمند، چه استاد، چه راننده در کنار هم باشند. اردوی مسابقات قرآن خودش یک هدف است. آن جمعِ مهربان و دوست داشتنی برای مثل من که در مسابقات شرکت می کنم و جوانی خودم را در دانشجویان پرشور قاری و در آرامش حافظان قرآن جست و جو می کنم، خودش انگیزه است. در همه ی همایش ها و کنگره ها networking یکی از اهداف آن گردهمایی است. به نظرم بجز بحث مراعات مخارج، این بحث تفکیک شرکت کنندگان، یک نقطه ضعف می تواند باشد.

این پزشک قاری انتظاراتی هم از مسئولین فرهنگی دانشگاه داشت و در همین زمینه بیان کرد: کمک به توسعه ی شبکه ی علاقه مندان به قرآن دانشگاه، دور همی های بیشتر فعالان قرآنی، استفاده از ظرفیت اساتید بزرگ قرآنی کشور که هیأت علمی همین دانشگاه هستند و... برای رشد سایر علاقه مندان به فعالیت در زمینه های قرآنی بسیار کمک کننده است.

دکتر سید علی انجو در پایان این گفت و گو بیان کرد: خیلی از زحمات سرکار خانم کرداری و همچنین خیلی خیلی از زحمات سرکار خانم مینایی(کارشناسان سابق و فعلی واحد قرآن و عترت معاونت دانشجویی و فرهنگی دانشگاه) سپاسگزارم. قطعاً اگر خانم مینایی در کنار تیم قرآنی دانشگاه نبودند نتایج به این خوبی نبود. از استاد عزیزم جناب آقای دکتر خدادوست و نیز جناب آقای هاشم ورزی بابت حمایت هایشان نیز ممنون و سپاسگزارم. بی شک اگر سرکار خانم مینایی این قدر خوب، تلاشگر و پرکار بوده اند حمایت های مدیران باعث دلگرمی و پرکاری ایشان بوده است. در پایان اگر برای شما که این متن را می خوانید زحمتی ندارد؛ برای شادی روح مرحوم مادرم که در جوانی، در سن سی و هشت سالگی، فوت کردند و اولین معلم تجوید من بودند فاتحه و صلواتی مرحمت فرمایید. سپاسگزارم.

مصاحبه: حسن دانشمند

کارشناس روابط عمومی معاونت